بسم الله الرحمن الرحیم

جسم و روح شباهت ها و تفاوت هایی دارند :

مثلا تفاوت در ظرفیت : روح ظرفی است که پر نمی شود ، اما جسم با خوردن چند لقمه غذا پر می شود و محدود است .

  و شباهت در بیمار شدن ، گرسنه شدن و خسته شدن و ... .

غذای روح ، علم است و حکمت است و ایمان است و یقین .

حضرت علی (ع) می فرمایند : « به سرگرم شدن به حکمت و فکر های نغز و دلپذیر ، افسردگی روح را درمان کنید . »

به هم خوردن تعادل مزاج هر یک از این دو بعد ، پیامد هایی دارد . مثلا در مورد جسم ، باید تعادل خواب ، خوراک و ... رعایت شود . و در مورد روح باید میزان محبت کردن ، محبت دیدن ، ایمان ، اعتقاد و اخلاق و ... باید رعایت شود . که اگر هر یک از این ها رعایت نشود ، جسم یا روح به مشکل بر می خورند .

   بعضی افراد در خود احساس ناراحتی می کنند ولی علت آن را نمی یابند ، می بینند تمام وسائل زندگی و رفاه فراهم است ، ام آب خوش از گلویشان پایین نمی رود . این اشخاص باید بدانند که علاوه بر نیاز مادی ( مثل ، خورد و خوراک ، خواب و ... ) نیاز مهمتری دارند و آن نیاز و احتیاجات معنوی است . و این حسی که در او ایجاد شده ، به خاطر برآورده نشدن این نیاز معنوی است . و این افراد باید قبول کنند که « ایمان » یکی از حوائج فطری و تکوینی است و حتی بالاترین نیاز ما است . « هر کس به ایمان کامل رسید و خدا را مشاهده کرد ، معنای لذت را می فهمد »

   آیه قرآن : « بدان که تنها با یاد خدا و ذکر خدا است که جان ها آرام می گیرند و قلب احساس آسایش می کند »

   امیر المومنین حضرت علی (ع) می فرماند : « خداوند ذکر خودش و یاد خودش را مایه ی جلا و روشنی دلها قرار داده ، به این وسیله گوش ، با و چشم ، بینا و دل ، مطیع و آرام می گردد »